ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019


ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ

(Λκ. 18, 18-27)

Στὴ ση­με­ρι­νὴ εὐ­αγ­γε­λι­κὴ δι­ή­γη­ση ἕνας ἄρ­χον­τας βίωνε ἕ­να βα­σα­νι­στι­κὸ πρό­βλη­μα. Ἀ­να­ζη­τοῦ­σε τὴν αἰ­ώ­νι­α ζω­ή, χω­ρὶς νὰ βρί­σκει ἱ­κα­νο­ποί­η­ση στοὺς βα­θεῖς του πό­θους. Γι᾿ αὐ­τὸ καὶ ρώ­τη­σε τὸν Χρι­στό: «δι­δά­σκα­λε ἀ­γα­θέ, τί ποι­ή­σας ζω­ὴν αἰ­ώ­νι­ον κλη­ρο­νο­μή­σω;».

Ἀ­πὸ τὸν δι­ά­λο­γο ποὺ ἀ­κο­λού­θη­σε φά­νη­κε ὅ­τι ὁ ἄρχοντας ἦ­ταν τη­ρη­τὴς κά­ποιων βα­σι­κῶν δι­α­τά­ξε­ων τοῦ Μω­σα­ϊ­κοῦ νό­μου. «Τὰς ἐν­το­λὰς οἶ­δας», τοῦ εἶ­πε ὁ Χρι­στὸς καὶ τοῦ ἀ­πα­ρίθ­μη­σε στὴ συ­νέ­χει­α τὶς ἀρ­νη­τι­κὲς ἐν­το­λὲς τοῦ νό­μου, κα­θὼς καὶ τὴν ἐν­το­λὴ ποὺ ἀ­να­φέ­ρε­ται στὴν τι­μὴ τοῦ πα­τέ­ρα καὶ τῆς μη­τέ­ρας. «Ταῦ­τα πάν­τα ἐ­φυ­λα­ξά­μην ἐκ νε­ό­τη­τός μου», ἦ­ταν ἡ ἀ­πάν­τη­σή του. Ἐ­νῷ ὅμως τη­ροῦ­σε ὅ­λες τὶς δι­α­τά­ξεις τοῦ νό­μου, δὲν ἔ­βρι­σκε μέ­σα σ᾿ αὐ­τὲς τὴν αἰ­ώ­νι­α ζω­ή. Ἔ­με­νε ἀ­νι­κα­νο­ποί­η­τος. Δὲν αἰ­σθα­νό­ταν τὴν ἐμ­πει­ρί­α τῆς αἰ­ώ­νι­ας ζω­ῆς καὶ γι᾿ αὐ­τὸ τὴν ἀ­να­ζη­τοῦ­σε μὲ ἀ­γω­νί­α.

Εἶ­χε κα­τα­νο­ή­σει τὴν ἀ­νε­πάρ­κει­α τῆς ἠ­θι­κι­στι­κῆς θε­ω­ρή­σε­ως τοῦ νό­μου, τὴν ἐ­ξάν­τλη­σή του στὴν κα­λὴ ἐ­ξω­τε­ρι­κὴ συμ­πε­ρι­φο­ρά. Καὶ ἐ­νῷ ἡ φα­ρι­σα­ϊ­κὴ συ­νεί­δη­ση ἔ­φθα­νε σὲ ἀ­δι­έ­ξο­δο, ὁ Χρι­στὸς ἔ­δει­ξε τὴν ὁ­λο­κλή­ρω­ση τοῦ δρό­μου. Στὴν ἐπισήμανση τοῦ ἄρχοντα: «ὅ­λα αὐ­τὰ τὰ ἐ­φύ­λα­ξα ἀ­πὸ τὴν νε­ό­τη­τά μου», ὁ Χρι­στὸς τοῦ ἀ­πο­κρί­θη­κε: «ἔ­τι ἕν σοι λεί­πει», ὥ­στε νὰ γί­νεις τέλειος καὶ νὰ ἔ­χεις τὴ βε­βαι­ό­τη­τα ὅ­τι θὰ κλη­ρο­νο­μή­σεις τὴν αἰ­ώ­νι­α ζω­ή.

Προτοῦ ὅμως ἀναφερθοῦμε σὲ αὐτὸ ποὺ ἔ­λει­πε ἀπὸ τὸν ἄρχοντα, ἂς κά­νου­με κά­ποιες ἐ­πι­ση­μάν­σεις.

Ὁ ἄρ­χοντας, ὁ ὁποῖος συ­ζη­τοῦ­σε μὲ τὸν Χρι­στό, ἦταν ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ζοῦ­σε τὴν ἀ­νε­πάρ­κει­α τοῦ ἠ­θι­κι­σμοῦ. Ὁ ἠ­θι­κι­σμὸς εἶ­ναι συ­νέ­πει­α τῆς ἐκ­κο­σμί­κευ­σης. Εἶ­ναι ἡ καλ­λι­έρ­γει­α μιᾶς «εὐ­σε­βοῦς» ἐ­πι­φά­νει­ας, ἐ­νῷ ἡ καρ­διὰ εἶ­ναι δέ­σμι­α τοῦ κό­σμου. Ἠ­θι­κι­στὴς δὲν εἶ­ναι αὐ­τὸς ποὺ ἀ­φι­ε­ρώ­νει τὴ ζω­ή του στὸν Θε­ό, ἀλ­λὰ αὐ­τὸς ποὺ εἶ­ναι δέ­σμι­ος στὸν πλοῦ­το του, δί­νει στὸν Θε­ὸ μό­νο ὅ,τι μπο­ρεῖ νὰ τὸν δεί­ξει ἐ­νά­ρε­το στὰ μά­τια τοῦ κό­σμου. Αὐ­τὸς ὅ­μως ὁ τρό­πος ζω­ῆς δὲν συν­δέ­ει τὸν ἄν­θρω­πο μὲ τὸν Θε­ό, ἀλ­λὰ δη­μι­ουρ­γεῖ ἀ­δι­έ­ξο­δα.

Γε­νι­κὰ ὁ ὅρος «ἐκ­κο­σμί­κευ­ση» σημαίνει τὴν ὑ­πο­τα­γὴ τοῦ πι­στοῦ στὴ νο­ο­τρο­πί­α τῆς κοι­νω­νι­κῆς ἀ­πά­της, τὸ χά­σι­μο τῆς ἐ­σω­τε­ρι­κῆς ζω­ῆς καὶ τὴν ὑ­πο­κα­τά­στα­ση τοῦ ἀ­να­και­νι­στι­κοῦ ἔρ­γου τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μὲ με­θό­δους τοῦ κό­σμου. Πί­σω ὅ­μως ἀ­πὸ μί­α τέ­τοια νο­ο­τρο­πί­α κρύ­βε­ται ἡ ἀ­δυ­να­μί­α μας νὰ ἀ­παγ­κι­στρω­θοῦ­με ἀ­πὸ τὸν πλοῦ­το τῶν ἀ­πο­λαύ­σε­ων καὶ τῶν ἀ­νέ­σε­ων, κα­θὼς καὶ ἡ δί­ψα γιὰ κοι­νω­νι­κὴ προ­βο­λὴ καὶ κα­τα­ξί­ω­ση. Γι᾿ αὐ­τὸ καὶ σὰν κο­ρυ­φαῖ­ο ἔρ­γο τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας κα­τα­νο­οῦ­με μό­νο τὸ φι­λαν­θρω­πι­κό της ἔρ­γο. Ἐ­νῷ ὅ­ταν μᾶς προ­βάλ­λουν τὴν ὁ­λο­κλη­ρω­τι­κὴ ἐγ­κα­τά­λει­ψη τοῦ κό­σμου γιὰ τὸν Χρι­στὸ γι­νό­μα­στε πε­ρί­λυ­ποι, ὅ­πως ὁ ση­με­ρι­νὸς ἄρ­χον­τας τοῦ εὐ­αγ­γε­λί­ου.

Αὐ­τὸ πάντως δὲν ση­μαί­νει ὅ­τι ἡ φι­λαν­θρω­πί­α δὲν εἶ­ναι ἔρ­γο τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Ἀν­τί­θε­τα, εἶ­ναι ἔκ­φρα­ση τῆς ζω­ῆς της. Στὴν ὀρ­θό­δο­ξη πα­ρά­δο­ση ὅ­μως οἱ κοι­νω­νι­κὲς πα­ρεμ­βά­σεις συν­δέ­ον­ται μὲ τὴν ἐ­σω­τε­ρι­κὴ καλ­λι­έρ­γει­α ποὺ πραγ­μα­το­ποιεῖται μὲ τὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύ­μα­τος. Εἶ­ναι ἀ­παύ­γα­σμα τῆς ἀ­γά­πης γιὰ τὸν ἄν­θρω­πο καὶ τὸν κό­σμο ποὺ πη­γά­ζει ἀ­πὸ τὴν ὀρ­θό­δο­ξη στάση καὶ ζωή.

Ὁ ἄρ­χοντας, ποὺ ζη­τοῦ­σε νὰ μά­θει πῶς κλη­ρο­νο­μεῖ­ται ἡ αἰ­ώ­νι­α ζω­ή, ἦ­ταν ἐ­σω­τε­ρι­κὰ δοῦ­λος στὰ ὑ­λι­κά του ἀγαθά. Δὲν μπο­ροῦ­σε νὰ «σταυ­ρώ­σει» τὸν κό­σμο, για­τὶ σὲ αὐ­τὸν στή­ρι­ζε τὴν ἀ­νι­κα­νο­ποί­η­τη ζω­ή του. Ὁ Χρι­στός, γνω­ρί­ζον­τας τὴ με­γά­λη του ἐ­ξάρ­τη­ση ἀ­πὸ τὸν πλοῦ­το, τοῦ ἐ­πε­σή­μα­νε, ὅ­τι τὸ ἕ­να ποὺ τοῦ ἔ­λει­πε, ἦ­ταν ἡ ἀ­πε­λευ­θέ­ρω­σή του ἀ­πὸ αὐ­τόν. Ὁ λό­γος αὐ­τὸς τοῦ Χρι­στοῦ ἦ­ταν βα­ρὺς γιὰ τὸν ἄρ­χον­τα τῆς συ­να­γω­γῆς, γι᾿ αὐ­τό, ὅπως ἀναφέρει ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, «πε­ρί­λυ­πος ἐ­γέ­νε­το».

Ἡ λύ­πη του μοιά­ζει μὲ τὴ στενοχώρια πολ­λῶν Χριστιανῶν ποὺ δὲν μπο­ροῦν νὰ ἀν­τέ­ξουν τὴν ἀ­τμό­σφαι­ρα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἢ τὸν ἀγῶνα ἀντιμετώπισης τοῦ ἐγωισμοῦ καὶ τῶν ἐν γένει παθῶν. Ἡ ἐκ­κο­σμί­κευ­ση πα­ρα­λύ­ει τὰ νεῦ­ρα τῆς ψυ­χῆς καὶ ὁδηγεῖ σὲ συμ­βι­βασμὸ μὲ τὰ δεδομένα τοῦ κόσμου.

Ἡ προσκόλληση τοῦ ἄρχοντα, ἀλλὰ καὶ ἡ δική μας, στὸν κόσμο γεν­νᾶ τὸ ἐ­ρώ­τη­μα: «τίς δύ­να­ται σω­θῆ­ναι;». Ἡ ἀ­πάν­τη­ση τοῦ Χρι­στοῦ σὲ αὐτὸ εἶ­ναι κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κή: «τὰ ἀ­δύ­να­τα πα­ρὰ ἀν­θρώ­ποις δυ­να­τὰ πα­ρὰ τῷ Θε­ῷ ἐ­στι». Ἀν­τὶ νὰ κά­νου­με τὰ πά­θη μας ἰ­δε­ο­λο­γί­α καὶ θε­ο­λο­γί­α, γιὰ νὰ δι­και­ο­λο­γοῦ­με τοὺς ἑ­αυ­τούς μας, ἂς ὁμολογήσουμε μὲ τα­πεί­νω­ση καὶ διάθεση ἀλ­λα­γῆς τὴν ἀ­δυ­να­μί­α μας στὸν Θε­ό.

halkali escort halkali escort istanbul escort beylikduzu escort sirinevler escort beylikduzu escort sirinevler escort beylikduzu escort sisli escort
aydin escort bingöl escort